Er zijn tegenwoordig steeds meer internetsites te vinden waar je foto's kunt uploaden. Flickr is ook zo'n soort site en deze site is dan ook tevens het onderwerp van 'ding 6'. Ik had wel eens gehoord van Flickr, maar ik heb nog nooit op de site gekeken. Als ik leuke foto's heb die ik wil delen met anderen, zet ik deze vaak op mijn Hyvepagina. Want ook op Hyves is het mogelijk om een soort digitaal fotoboekje te maken. Omdat ik daar dus al een account heb, vind ik het persoonlijk niet nodig om mijn foto's óók nog ergens anders op het internet te plaatsen. Vandaar dat ik dus nog nooit met Flickr in aanraking ben geweest...
Om de opdracht van 'ding 6' uit te kunnen voeren, moest ik dus kennis gaan maken met Flickr. Prima. De opdracht bestond uit twee delen, waar één deel naar keuze gedaan moest worden:
1. De site bekijken, een foto uitzoeken en hier een blog over schrijven, en
2. Maak een account aan op Flickr en voeg foto's toe.
Omdat ik net al een beetje verteld heb dat ik mijn foto's op mijn Hyve plaats, vond ik het niet nodig om nóg een account aan te maken, speciaal voor mijn foto's. Dus ik koos voor optie 1.
Op Flickr aangekomen, zocht ik op de term 'Noordkaap'. Ik kwam direct allerlei mooie foto's tegen en ik heb deze foto uitgekozen om iets over te schrijven: http://www.flickr.com/photos/baslev/43236115
Noordkaap is het allernoordelijkste puntje van het vaste land van Nederland. Op de foto staat een soort monument, daarachter zie je de Waddenzee. Wanneer je hier staat als het heel helder weer is, kun je de waddeneilanden Schiermonnikoog en Borkum zien liggen. Ik vind dit een van de mooiste plekjes. Als ik hier ben, heb ik altijd een heel vreemd gevoel in mijn buik. Eigenlijk is het best een raar idee dat dit het noordelijkste stukje Nederland is. Een paar stappen vooruit en je staat in de zee, weg van het land. Ik woon mijn hele leven al in het noorden van het land, ook wel het hogeland genoemd. Vorig jaar heb ik eens een stuk geschreven over het hogeland, platteland, boerenland, hoe men het ook wil noemen. Het leek mij wel toepasselijk om met dát stukje deze blog af te sluiten. Bij deze:
Mien laand
Het platteland. Rustig. Ver uitzicht. Boerderijen, schapen, koeien. Vogels, véél vogels. Stilte.
Niet ieder stukje platteland is hetzelfde. In Drenthe is het land anders dan in Groningen. Niet dat het daar niet mooi is hoor! Maar helemaal bovenin Groningen is het platteland het allermooist. Er gaat niets boven Groningen. Ik vind het heerlijk om hier te wonen. Ik weet ook niet anders, ik woon mijn hele leven al in Uithuizen. Natuurlijk vind ik het ook leuk om eens naar een stad zoals bijvoorbeeld (komt ie weer..) Groningen te gaan. Maar ik zou niet in die drukte willen wonen. Tenminste, nu nog niet.
Ik ga graag naar de dijk toe, lekker uitwaaien aan de zee. En dan vooral als het stormt! De wind in je gezicht, alle gedachten je hoofd uit laten waaien, geweldig! Maar ook met mooi weer vind ik het leuk om naar de dijk te gaan. Zonnen in het gras, terwijl de schapen van een afstandje nieuwsgierig toekijken en de meeuwen over je hoofd vliegen. Best een vreemd idee dat er voor je alleen nog maar zee is. En de Waddeneilanden natuurlijk. Met helder weer kun je Schiermonnikoog en Borkum zien liggen. Ik krijg vaak een heel raar gevoel als ik op het noordelijkste puntje van Nederland sta, Noordkaap. Dat was het dan, het einde van het vaste land.
Als je door de provincie rijdt, en dan niet over de autowegen, zie je tussen de dorpjes in overal boerderijen staan, met enorme weilanden vol koeien en schapen, paarden, vogels. Boeren rijden over hun land met de trekker (‘tractor’ voor de stadsmensen..;)). Druk druk druk.. Terwijl ik dat juist wel een mooi en, tja, rustgevend gezicht vind. Al die ruimte.
Je zult het wel vreemd vinden dat ik dit allemaal zo zeg.
Wat ik ook mooi vind is de lucht. Iedere keer is die weer anders. Dat is natuurlijk overal zo, dat is logisch. Maar omdat we hier vlakbij de zee zitten, is het hier iets extremer. Zo zie je steeds weer een ander soort wolk als je om je heen kijkt. Boven de zee bijvoorbeeld een club hele dikke, donkere wolken en daar onder meeuwen die rondjes cirkelen. En als je dan naar de lucht boven het land kijkt, zie je allemaal ‘zachte’, kleine witte wolkjes. Ook kun je heel goed zien wat voor weer het wordt. Als er boven het wad een stapel donkere wolken hangt, reken er dan maar op dat er een regen of onweersbui aankomt. Terwijl er aan de andere kant, achter je, misschien wel geen wolkje te zien is. Nee, ik zou hier echt niet weg willen.
Fietsen. Fietsen tot het eind van de wereld, fietsen tot je niet meer kan. En niets dat je tegen houdt. Geen hoog flatgebouw, trams, files. Hooguit een plensbui. Maar dan vind ik het nog niet erg om te fietsen. Zo fietste ik iedere dag acht kilometer naar school toe en weer terug, door de weilanden. In weer en wind. Tegenwind? Geen probleem. Regenbui? No problemo. Mooi, die neerstortende druppels. Je zag de bui al aankomen boven het wad. Je ziet de bui vallen een eind verderop, de regenstralen recht naar beneden. Mensen met chagrijnige gezichten. Dat maakt het juist nog leuker! En dan opeens is het droog. Achter je gaat de bui nog vrolijk verder. Wéér die verschillende kleuren in de lucht. Achter je is het pikkedonker, voor je schijnt de zon. Geeft een beetje een magisch effect. En als je een beetje geluk hebt, zie je er nog zeven kleuren bij, de regenboog.
En dan de dorpjes. Bijna iedereen kent elkaar, persoonlijk of alleen van gezicht.
‘Hoi!’ ‘Hey!’ ‘Alles goed?’ ‘Jazeker en met jou?’ ‘Blablabla…’ etc.
Dat is in de steden wel anders. Het Gronings. Ons eigen taaltje. Geweldig! Vooral als buitenstaanders (lees: mensen uit de andere provincies, vooral de westelijke) ons aankijken met een blik van ‘Babi Pangang is ook lekker’.
Nuchtere Groningers… Nou en!
Dit is mien laand… Mien Hogelaand.
(6 augustus 2007, www.leoniewijsbeek.nl )
Leonie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten